انسان در جستجوی معنی

جسدی که هم اکنون از آنجا دور شده بود ، با دیدگان زل زده به من می نگریست. همین دو ساعت پیش بود که با آن مرد صحبت میکردم و حالا در حالی که سوپم را میچشیدم ، به جسدش می نگریستم .

اگر بی عاطفگی ناشی از حرفه ام مرا به شگفتی وانمی داشت ، حالا دیگر این واقعه را به یاد نداشتم ، زیرا کوچک ترین احساسی در من بر نمی انگیخت .

بی اعتنایی و سست شدن عواطف و احساسات به طوری که انسان دیگر به چیزی اهمیت ندهد ، نشانه هایی بود که در مرحله دوم واکنش های روان شناختی زندانیان پدید می آمد و سرانجام آنان را در برابر شکنجه های لحظه ای و روزانه دیگران بی اعتنا میکرد . و با همین سنگ شدن و بی اعتنا ماندن بود که زندانی خیلی زود تاری به دور خود میتنید.

هر حرکتی موجب کتک وردن می شد و گاهی حتی بی دلیل کتک میخوردیم . به عنوان مثال ، نان در محل کارمان جیره بندی بود و ما می بایست برای دریافت نان به صف می ایستادیم . یک بار یکی از زندانیان پشت سر من کمی خارج از صف ایستاده بود و این بی نظمی و به هم خوردن قرینه برای افسر اس. اس خوشایند نبود…….