مردی که پروانه شد

این رمان حول شخصیّت عباد، عکاسی است که در جنگ اسیر شد و سال های زیادی را در عراق زیر شکنجه بعثی ها گذراند. البته داستان را شخص دیگری روایت می کند. شخصی که کم کم تحت تاثیر عباد قرار گرفته و حالا قصد دارد درباره عباد داستانی بنویسد. در اصل راوی داستان یک نویسنده است که مردد است که از کجای زندگانی شخصیت مورد علاقه اش بنویسد. این تردید هم بخاطر عظمت خاطرات و وقایع اطرافِ عباد است.

داستان در زمان پس از آزادی عباد روایت می شود. تقریبا نزدیک به زمان معاصر. اما فلاش بک هایی هم به خاطرات زندان و جوانی او دارد. عباد تنها شخصیت این داستان نیست. تارا و یونسِ غریق هم از دیگر شخصیت های داستان هستند. عباد از پیله زندان بعثی ها آزاد شده و در جامعه امروز پوست انداخته و اندک اندک تبدیل به آدم دیگری می شود. پروانه شدن نماد آزادگی در عقیده است. عباد یکی از آن هایی است که پس از اسارت، دوره «گذر از اندیشه های پیشین» را سپری کرده و حالا در برابر خود تنها دو چیز مقدس بیشتر نمی بیند، یکی قرآن و یکی عترت.

«مردی که پروانه شد» در درجه اول داستان ایدئولوژی عباد است. بعد از آن می شود گفت که داستان رنج همسران آزادگان و داستان آن هاست که سال ها در زندان های بعثی ها روح شان آزرده شد. نوع روایت کتاب خطی نیست. کتاب مجموعه برش ها، مجموعه نگاه ها، نامه ها و مجموعه خاطراتی ا ست که نویسنده ای در اختیار داشته و حالا در ذهن خودش با آن کلنجار می رود.